Rondje over de Veluwe, hijgend en fluitend

Soms zijn er van die ritten die je haast niet kunt laten schieten, deze alleen al vanwege de naam. De Classico Boretti, die moet wel prachtig zijn. Nee, niet de Classico Boretti van 2018聽want om daar met mijn Velomobiel tussen al die honderden (of zelfs duizenden) tweewielers te manoeuvreren lijkt me helemaal niks. Ik zit een stuk lager moet je weten en dan kijk je dus constant tegen al die achterwerken aan. E茅n of twee (speciale) ok茅, maar de hele dag, n茅茅.

Bij LOL werd besloten om de vorige versie te gaan rijden en wel op 22 april (2018). Helaas dat gaat mij niet lukken, dus dacht ik: “dan maar op eigen houtje dit ritje (162 kilometer) rijden”. Omdat mijn QuattroVelo qua klimwerk nooit verder gekomen is dan de kanaalbruggen over het Twentekanaal en omdat de Posbank en omgeving, in vergelijking met de kanaalbrug, enkele stevige colletjes van de eerste categorie in zich heeft, heb ik voor de zekerheid maar de aanhanger achter de auto geknoopt

IMG_0646

en daar de QV ingezet.

De tocht van 162 kilometer plus een retourtje van 116 inclusief mijn gebrek aan ervaring in de cols leek me iets teveel. Het bleek een juiste keuze.

Schermafbeelding 2018-04-19 om 18.34.13

Vanuit Rheden maar meteen de Posbank op gestormd, om erachter te komen dat mijn QV wel wat meer dynamiek kan gebruiken in het verzet. Binnen de kortste keren stond deze Velo met rood-hoofdige rijder langs de kant om even op adem te komen.

De afspraak in Dronten is gemaakt voor het plaatsen van een Schlumpf moutaindrive en daarmee belooft de volgende “bergtocht” een stuk minder hijgerig te worden.

Via Rozendaal ging het langs het randje van Arnhem, Oosterbeek, Heveadorp en Doorwerth, via Heelsum naar Bennekom. Een werkelijk prachtige rit, zeker in deze tijd van het jaar, waarin nog voordat we de handschoenen hebben kunnen opbergen, we plotseling worden verrast met voorjaarsweer dat als een speer in de richting van tropische temperaturen gaat. De frisse natuur, met supersnel ontluikend groen en prachtig bloeisel, het is een lust voor het oog en een genot voor de neus. Een beetje verzuring van de spieren kan hier de pret nauwelijks drukken.

Een stop bij het Nationaal Ereveld de Grebbeberg,

IMG_0624

bezorgde me een moment van intense dankbaarheid voor de vrijheid waarin we leven en de prachtige omgeving waarin we die vrijheid mogen beleven.

Via Rhenen, Elst, Amerongen en Overberg langs Renswoude, Ederveen en Wekerom in de richting van Hoenderloo.

Terug gekomen bij mijn auto, kon ik weer oefenen hoe een te grote velomobiel van ruim 30 kilogram binnen drie minuten in mijn eentje in een te kleine aanhanger te zetten.

IMG_0662

Het was een prachtige tocht, maar in gezelschap van andere Velo-rijders was het natuurlijk veel fraaier geweest, maar toch …… hier een impressie van de rit.

 

 

Mooi Twente

Omdat Twente聽echt heel mooi is en ligfietsen aanstekelijk is vooral als je het samen doet, is het niet zo raar dat wij (een tweetal ligfiets-enthousiastelingen) in deze streek van het land een nieuwe fietsclub hebben opgericht met de toepasselijke naam “Mooi Twente”. Op 10 maart jl. reden we onze eerste rit. We organiseren elke maand een toertocht van een vijftigtal kilometers door deze prachtige regio voor berijders van alle soorten ligfietsen, uit Twente en daarbuiten. Doel is sociaal contact met mensen met dezelfde hobby,聽 vermaak en gezelligheid rond een vooraf gekozen thema. De tocht wordt op dit thema aangepast. Meer informatie vind je op de site van Mooi Twente.

Naamloos

Januari, ons klimaat, pijn en kriebel.

Wekelijks, zo niet dagelijks is het in het nieuws, op TV, in de krant of horen we erover in gesprekken, klimaatverandering. Nu al is er sprake van snelle en grote veranderingen in het weer- en klimaatbeeld op veel plekken in de wereld, met grote rampen tot gevolg. Onbegrijpelijk is het dat er zo weinig daadwerkelijk wordt ondernomen om het tij te keren en de schade te beperken (voor zover dit nog mogelijk is). Vliegverkeer, scheepvaart, overig transport en landbouw zijn zoals bekend grote zo niet bepalende factoren in de uitstoot van broeikasgassen en daarmee van de opwarming van onze planeet. Natuurlijk kunnen we niet ineens zonder dit alles, maar er is weinig zichtbare verandering aanstaande. Het veel besproken klimaatakkoord van Parijs laat zelfs de grootste boosdoeners (het luchtverkeer en scheepvaart) volledig buiten beschouwing. Wat voor zin heeft dan zo’n akkoord zou je zeggen. Mij geeft het in ieder geval de indruk dat we het leefbaar houden van de aarde voor onze kinderen en kleinkinderen zelf zullen moeten aanpakken en niet moeten wachten op de daadkracht聽van onze overheden. Zij hebben schijnbaar nog belangrijker zaken aan hun hoofd dan het leefbaar houden van de aarde, al vraag ik me wel af : “Welke dan?”.

We zullen het dus echt zelf moeten doen.

Onbegrijpelijk dat we een regering hebben die besloten heeft naast Schiphol, nu ook Lelystad nog te gaan gebruiken voor (nog meer) vakantieverkeer. Voor mij voelt vliegen door de enorme belasting voor het klimaat in ieder geval steeds minder goed. Uiteraard staat het mensen vrij het vliegtuig te pakken, wanneer ze dat willen, maar de overheid zou regulerend (lees remmend) moeten optreden om de uitstoot van het vliegverkeer terug te dringen.

Ik ben niet na茂ef! Nee ook ik kan de wereld niet veranderen, maar wat ik wel kan is te proberen een goed voorbeeld te geven.

Dat doe ik door:

  • Niet meer te vliegen,
  • Geen vlees meer te eten en vis met mate,
  • Zo weinig mogelijk te reizen met de auto en zoveel mogelijk met de fiets.

en heel eerlijk, er is weinig zo prettig dan jezelf in te spannen om van A naar B te komen. Misschien zijn er mensen die zeggen: “Ja, jij hebt makkelijk praten want jij hoeft niet naar je werk”. Dat, beste mensen聽is ook geen excuus, zo bewijst o.a.聽Rob Ruitenberg, die dagelijks een uur heen en terug fietst van woon- naar werkplek om de files te ontwijken.

En als je toch 猫cht de auto nodig hebt voor je woon-werkverkeer is er nog heel veel mogelijk wat je wel kunt doen voor het milieu, zoals bijvoorbeeld met de fiets in plaats van de auto naar de sportschool te gaan.

Zelf ga ik niet naar de sportschool, want mijn fiets is mijn rijdende sportschool. Dat mes snijdt van vier kanten:

  • ik beweeg onder het reizen,
  • ik reis zonder fossiele brandstoffen te verbruiken,
  • ik bespaar de kosten voor de sportschool,
  • ik ben lekker buiten.

Met mijn prachtige QuattroVelo maak ik lange tochten, zomer en winter in hitte en kou, bij regen en wind en ik vind het heerlijk me zo te verplaatsen.

IMG_4065

Dit gezegd hebbend, lag begin januari mijn mooie QV in een gladde bocht plotseling op de kant met een fikse schade. Dat deed even pijn (ruim 800鈧). Gelukkig was hij hiervoor verzekerd en is de Velomobiel in Dronten door zeer deskundige handen netjes gerepareerd.

Sinds oktober vorig jaar rijd ik eens per maand een tochtje met de mannen van LOL in Zutphen. Toen ik daar binnenkwam dacht ik met mijn QV over ‘voldoende fietsvoertuig’ te beschikken om mee te kunnen in de ritten en de discussies. Ik keek me de ogen uit, want sommigen daar hebben niet 茅茅n, niet twee, maar zelfs drie of vier ligfietsen, Velomobielen, roeifietsen, tweewiel ligfietsen en trikes. Je kunt het zo gek niet bedenken of het rijdt daar. En …. al rijdend ga je nadenken, want voor een boodschap in het dorp, neem je niet zo snel de Velomobiel, opvouwen en meenemen in auto of trein, lukt natuurlijk ook niet en dus begon het te kriebelen en startte het denken over een tweede ligfiets.

Want zoals 茅茅n van mijn spreuken luidt: “Als je eenmaal bent gaan liggen, kom je niet meer rechtop”.

(Om misverstanden te voorkomen: deze spreuk gaat enkel en alleen over liggen en rechtop zitten op de fiets en heeft alles te maken met het comfort van ligfietsen.)

Winterslaap….de maand december.

Toen ik op 10 december vorig jaar de gordijnen dicht trok voor mijn winterslaap had ik niet kunnen bevroeden, hoe lang deze winter zou duren. Niet dat ik tijdens deze winterslaap nu echt zoveel geslapen heb, want door mijn tinnitus komt er van doorslapen vaak niet zoveel terecht. De winterslaap was dan ook vooral figuurlijk bedoeld, omdat tijdens de natte en koude periode mijn inspiratie voor schrijven (en fotograferen vanuit die lekkere dichte en ‘warme’ Velomobiel) voor mijn blog, niet bijster groot is. Welnu, ik ben weer ‘wakker’. En ik kan je zeggen dat er tijdens die winterperiode nogal wat gebeurd is en dan heb ik ’t alleen maar over zaken die met fietsen te maken hebben.

Tegen mijn principes in besloot ik om toch maar een constructie te maken om mijn QuattroVelo in de aanhanger en achter de auto te kunnen vervoeren. Tegen mijn principes, omdat ik vind dat er meer gefietst en minder in de auto gereden moet worden om meerdere zeer goede redenen.

Maar op die manier kon ik op 28 december (in 茅茅n dag met de auto retour) naar Rotterdam rijden om mee te doen aan de jaarlijkse聽oliebollentocht. Dat was een ware belevenis om met meer dan 100 velomobielen rond en door Rotterdam te rijden en natuurlijk samen te praten over onze gemeenschappelijke hobby, onder het genot van oliebollen en snert. Dank aan de organisatie聽voor het perfect organiseren van dit grootse evenement.

DSC00391

(foto Arnout Brouwers)

 

Winterslaap cont’d

Zelf heb ik weinig ervaring met winterslaap, want tot op heden ging mijn leven in de winter normaal door, min of meer in hetzelfde tempo. Ik kan me voorstellen dat wanneer je eenmaal goed in winterslaap gekomen bent, je niet meer zo snel het normale levenstempo kunt oppakken. Dus na mijn vorig bericht over dit onderwerp, bleef ik af van het toetsenbord en voorspelde mezelf een heerlijke periode van rust en huiselijke warmte, richting kerstmis. Waarmee ik echter geen rekening had gehouden en waarvan ik zie dat meer zoogdieren in winterslaap daarmee te maken hebben is de hypothermie die me overviel. Vooral mijn handen en in mindere maten voeten waren hiervan het slachtoffer.

Na mijn vorig berichtje “Winterslaap”聽was het dus echt mijn bedoeling gewoon maar een poos zonder bloggen door te gaan. Maar zoals gezegd, kreeg ik ernstig last van koude handen. Mijn kleinkinderen hebben afgelopen week hun uiterste best gedaan mijn handen steeds weer warm te wrijven. Maar ja, dat kan ik van die schatjes niet blijven verlangen.

Mijn handen werden uiteindelijk zo koud, dat ze letterlijk begonnen te jeuken en dat werd nogal versterkt door een bijzondere reactie op mijn vorige blog. Die luidde:

“En ik zat nog te wachten op je verslag van de laatste LOL-toertocht鈥︹.en ik had ook wel een beetje een mooi filmpje verwacht van mijzelf in mijn nieuwe DF-je聽馃檪”

…. tja dit vraagt om actie.

Daarom speciaal voor Wim, dit filmpje (en misschien genieten ook anderen hiervan).

Ik ga weer slapen, welterusten.

 

Winterslaap

Nee, nee het is niet de bedoeling om zelf een winterslaap te houden, noch om mijn Velomobiel in de garage te laten staan. Daarvoor is de hobby veel te mooi, gezond en verslavend. Het gevoel een winterslaap in te moeten lassen is er voor het schrijven van dit blog. Niet dat het niet leuk is om te schrijven, maar zelf vind ik dan dat ik wel iets (nieuws) moet hebben om over te schrijven. In de winter, met mijn QV55 helemaal dicht gelegd met de heerlijke racekap, het vizier dat een prima temperatuurregelaar blijkt te zijn en de schuimkap, die regen en kou richting mijn lichaam tegenhoudt, heb ik weinig tot geen neiging om onderweg uit te stappen, tenzij voor een bezoekje hier en daar. De kou en regen buiten weerhoudt me ervan de fotocamera naar buiten te laten gluren en mezelf ervan om iets anders te doen dan stevig doorfietsen. (Te) weinig nieuws dus meestal om te rapporteren.

Het is nog altijd z贸 馃憤聽in mijn V茅l贸, maar de blog gaat in de winterslaap-modus.

Welterusten.

Commissie van in- en uitgeleide

Het is al weer bijna drie weken geleden dat we Arjen hebben uitgezwaaid richting Lodz. In zijn Velomobiel Quest fietste hij vanuit Deventer 2 x 1100 km dwars door Duitsland en Polen naar het kantoor van zijn bedrijf in Lodz . Een week fietsen, een week werken en weer een week fietsen, maar dan wel een afstand die je je bijna niet voor kunt stellen, dat die is af te leggen op/in de fiets. “He did it” en vandaag kwam hij terug in Nederland. Met alle aandacht die zijn tocht heeft gehad en nog heeft, leek het me niet meer dan normaal om na de uitgeleide, hem ook ingeleide te doen en hij kwam ook nog bijna langs ons huis. Dus … zo gezegd, zo gedaan. Het had nog wel een voetje in de aarde. In onze digitale wereld is het niet zo moeilijk om iemand’s locatie live te volgen en Glympse is 茅茅n van de apps die hiervoor beschikbaar is. Deze heb ik en velen met mij gebruikt om Arjen tijdens zijn trip te volgen en zo kon ik hem ook traceren en “oppikken” tussen de grens met Duitsland en Haaksbergen, althans dat was de bedoeling.

Netjes wachtend met “Glympse in de hand” tot Arjen voorbij zou komen, bleek hij ineens toch al een stuk verder op de route en zelfs Haaksbergen voorbij. De betrouwbaarheid van mobiel dataverkeer in Haaksbergen en en omgeving lijkt al net zo beroerd als de betrouwbaarheid van het聽 stroomnet met zijn vele storingen, waarvan de bekendste plaats had in 2005.聽Maar met een beetje doorfietsen kon ik hem achterhalen op zijn laatste etappe richting Deventer.

Samen hebben we een kop koffie gedronken (en voor hem een paar boterhammen),聽waarna hij de laatste loodjes richting Deventer met vertrouwen tegemoet ging.